maandag 30 april 2012

Verslagje over de Marathon van Antwerpen door Hennie

Nog even en dan is het Steenbergen tijd. Nog krap 3 weken en dan kan ik eindelijk starten tijdens de 24 uur, iets wat al 2 keer uitgesteld is. Maar hoe zeker is zeker, als je al een tijdje sukkelt met een probleem aan je linker kuit. Lichte pijnscheuten kreeg ik erin. Ik beperkte mij maar tot korte afstanden maar wel vaak, tot weken van 141 km zelfs. De langere afstanden liep ik niet vanwege dat probleem. Het probleem werd veroorzaakt door een zenuw vanuit mijn rug. Deze wordt nu vakkundig door mijn fysio gerepareerd. Nader en nader komt Steenbergen. Ik begin nu wel wat nerveus te worden of het allemaal wel goed gaat komen voor die tijd. Na twee andere marathons geannuleerd te hebben besloot ik, na het groene licht van de fysio gehad te hebben, om Antwerpen als pacer te gaan lopen. Voor mijn gevoel zou ik daar lopen met zwaard van Damocles boven me. 20 tot 25 km zou wel lukken naar daarna ….... Ik weet het niet. Het is zondag 22 april Antwerp marathondag. Er staat wind en het is fris aan de start. Ik meld me bij Marnix die ons pacersteam runt nadat Cedric en Ivan genoodzaakt waren om er mee te stoppen. Marnix zou tevens mijn mede pacer zijn voor de 4.15 uur groep. Afgesproken hadden we om 6.00 min per km te gaan lopen en de tijd te nemen bij de drankposten. Je zou dan uitkomen op 4.13 – 4.14 uur en evt inhouden op het laatst als dat nodig was. Het is 09.30 als we starten en na een paar km komt de Weaslandtunnel. Deze tunnelbuis is 1700 mtr lang. Na de buis keek ik op mijn Garmin en zag wat opvallends. Mijn Garmin had de tunnel niet meegeteld en de tijd stil gezet. Ik bedacht ineens dat ik de functie van stop en go, waarbij mijn Garmin automatisch stopt als ik stop niet uitgezet had, dus geen tijd en afstand ook niet in de tunnel. Kortom geen tijdwaarneming die klopte bij mij. Ik moest me dus wat betreft de totaaltijd op Marnix blindvaren aangezien we op nettotijden lopen en niet de bruto tijd aanhouden. Wel kon ik na de tunnel de tijden per 5 km en de actuele snelheid blijven monitoren. Helemaal blind was ik dus niet. Langzaam gaat de tijd voorbij met de bijbehorende km's. Van die kuit voel ik nog steeds niet veel. Zo heel af en toe dreigde hij even maar niets zet door. Langzaam begin ik het geloof te krijgen dat ik de marathon klachten vrij ga uitlopen. Halverwege staat de bruto klok op 2.09.37. Maar dat is bruto. En aangezien je in Antwerpen afgerekend wordt op netto tijden kan daar zo'n 2 tot 2,5 min van af. Mooi op schema dus. Ik hoorde wel van Marnix dat we goed op schema lagen maar die tussentijden onthoud ik toch niet. Ondanks alle moderne techniek loop ik toch nog steeds ook op mijn gevoel. Een fractie hoger of lager in tempo merk ik gelijk. Die ervaring heb ik wel opgebouwd na 27 jaar hardlopen. In de laatste 10 km gaf Marnix geregeld door hoelang we nog de tijd hadden. De groep was na 35 km nog steeds aanzienlijk. Nog zeker 15 man maakte deel uit van onze groep. Er zouden er aan de finish zo'n 10 overblijven. En mijn kuiten....... nog steeds geen last. Het zwaar van Damocles valt niet en zou ook niet vallen. De finish is weer in het oude centrum van de stad. We komen binnen in 4.13.07. ben tevreden met vandaag voor zowel het pacewerk als mijn kuit probleem. Ik kan naar voren kijken, naar Steenbergen. Op het moment van schrijven nog 15 dagen. Je kan de blog van Hennie volgen op : http://ultrahennie.punt.nl/

Geen opmerkingen:

Een reactie plaatsen